درد و دل

حالا که دری هست مرا بال و پری نیست

حالا که مقدر شده آرام بگیرم

سیلاب مرا برده و از من اثری نیست

بگذار که درها همگی بسته بمانند

وقتی که نگاهی نگران پشت دری نیست

آرام آرام می بوسمت

آنقدر که طرح لبهایم روی تمام اندامت جا بماند

بگذار بدانند آغوش تو تنها قلمروی من است

مرا به یک آغوش گرم مهمان کن

من زیاد اهل قهوه نیستم